Starten als zelfstandig psycholoog: hoe het allemaal begon…

In januari 2016 startte ik als zelfstandig psycholoog in bijberoep. Ondanks dat dit best wel een grote stap was en ik normaal gezien alles veel te veel overdenk, is het allemaal redelijk snel en spontaan gegaan. De zaadjes werden eigenlijk al enkele jaren geleden geplant, toen ik op consultatie was bij mijn huisarts. Toen hij me vroeg wat ik studeerde en ik “Psychologie” antwoordde, zei hij: “Aha, laat mij dan maar weten wanneer je afgestudeerd bent, ik zoek nog een psycholoog voor hier in de praktijk!”. Hij zei dat natuurlijk al lachend. Of dat dacht ik toch. Maar toen ik een aantal jaren later werkelijk afgestudeerd was en na enkele maanden zoeken nog steeds geen job gevonden had, dacht ik: waarom niet als zelfstandige beginnen, als ze me ergens anders toch geen kans willen geven? Via de ‘blogwereld’ had ik namelijk al veel gelezen over jonge vrouwen die als zelfstandige gestart waren – meestal als blogger, freelance schrijver, grafisch designer of zo, niet als psycholoog, maar goed – en dat sprak me ook wel aan. Ik hou er wel van om zelfstandig te werken en mijn eigen beslissingen te kunnen maken en ideeën te kunnen volgen. Zonder er veel verder over na te denken besloot ik mijn stoute schoenen aan te trekken en een mailtje te sturen naar mijn huisarts met de vraag of hij nog steeds op zoek was naar een psycholoog voor in zijn praktijk. En daar kwam positief antwoord op. Joepie! Maar verder dan wat heen-en-weer-gemail kwamen we eerst niet. Er kwam maar geen concreet plan van, dus besloot ik het idee toch maar weer te laten varen. Bovendien kreeg ik rond die periode plots nieuws dat ik aangenomen was voor een job als wetenschappelijk medewerker aan de universiteit. Ik was zo blij dat ik ergens aangenomen was en besloot me daar op te concentreren.

Maar toen mijn moeder een aantal weken later op consultatie ging bij onze huisarts, hadden ze het er over gehad en was het vuurtje weer aangewakkerd. Ik werkte intussen al 4/5 aan de universiteit, maar ik had dus wel nog een dag vrij waarop ik als zelfstandige in bijberoep zou kunnen werken. Dat leek me wel een fijne afwisseling en een fijne manier om intussen al wat praktijkervaring op te doen met het geven van therapie. Weer een paar mailtjes later stond ik plots de tweede praktijkruimte van de dokter – die momenteel als extra bureau- en opslagruimte gebruikt werd – te bekijken. Op zich was het een mooie, grote ruimte met twee ramen, maar echt gezellig vond ik het er niet. Het zag er eerder uit als een dokterskabinet, en daar was het in eerste instantie eigenlijk ook voor bedoeld. Er hing een felle TL-lamp, er stond een wastafeltje, een heel groot doktersbureau met twee zeteltjes ervoor en een paar kasten. De meubels waren redelijk antiek en niet meteen mijn smaak, en de muren waren zalmroze van kleur en eigenlijk wel aan een fris likje verf toe. Eerlijk gezegd was ik in eerste instantie een beetje teleurgesteld. Zou ik me daar wel goed voelen? Zou ik daar cliënten ‘durven’ ontvangen? Ik zat er even over te piekeren, maar ik durfde er niet echt iets van te zeggen omdat ik de dokter niet wilde ‘beledigen’ en ik ook niet moeilijk wilde doen aangezien hij me echt wel een unieke kans gaf. Ik kreeg een ruime kamer voor mij alleen én de huurprijs viel ook goed mee. Ik mocht om te beginnen gewoon €5 per cliënt afgeven als huur, dus als ik in het begin niet veel cliënten had had ik ook niet veel kosten. Bovendien zou de dokter cliënten naar mij doorverwijzen en zag hij het ook als een aanwinst voor zijn praktijk. Ik vond het wel een beetje gek dat hij zoveel vertrouwen in mij had, terwijl hij me eigenlijk niet zo goed kende… Maar goed, het was wel ontzettend fijn dat hij me die kans wilde geven! Ik besloot er dus gewoon voor te gaan, en aan het interieur zou ik misschien stilaan wel wat aanpassingen kunnen doen.

Begin december begon ik de hele papierwinkel in orde te brengen (daarover zal ik later nog eens een afzonderlijk artikel schrijven) en in januari zou ik van start gaan. Zo spannend! De enige ervaring die ik had was mijn negen maanden durende stage in een Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg, meer niet. En nu stond ik er plots helemaal alleen voor… Zou ik dat wel kunnen? En wat zouden anderen daarvan denken? Zouden cliënten wel bij mij willen komen, zo’n jonge en onervaren psychologe die meteen helemaal alleen start? Ik had veel vragen en twijfels, maar ook veel zin en goede moed! Want tijdens mijn stage had ik ontdekt dat therapie geven iets was wat ik echt wel graag deed. Ik had er zowel in het kinder- en jongerenteam als in het volwassenenteam stage gelopen en had met uiteenlopende problematieken kennis kunnen maken. De meeste ervaring had ik opgedaan met kinderen, jongeren en ouders in een vechtscheiding, en dat vond ik ook ontzettend interessant. Maar wat zou ik nu gaan doen? Kinderen, jongeren, volwassenen? Zou ik me specialiseren in één (of enkele) problematiek(en) of zou ik gewoon algemeen beginnen? Nog meer twijfels! Enerzijds dacht ik dat het beter zou zijn om me te specialiseren in vechtscheidingen omdat ik daar de meeste ervaring mee had en ik me daarin ook het meest zeker voelde. Daar kon ik me dan ook nog wat verder in specialiseren door er veel over te lezen en dergelijke. Bovendien dacht ik dat ik misschien sneller ‘naamsbekendheid’ zou krijgen en dus makkelijker cliënten zou aantrekken als ik me in één specifiek probleem zou specialiseren. Anderzijds dacht ik dan weer dat het misschien makkelijker zou zijn om cliënten te vinden als ik het breder hield. Daarenboven leek het me ook wel interessant om breed te beginnen zodat ik kon aanvoelen wat ik het liefst deed. Hoe ik uiteindelijk beslist heb weet ik eigenlijk niet meer goed (ik meen mij te herinneren dat de dokter het intussen al half voor mij beslist had aangezien hij al iemand naar mij doorverwezen had ), maar ik heb dus besloten een breed publiek te kiezen: kinderen, jongeren en volwassenen met allerlei problematieken. Natuurlijk was ik wat bang dat ik dat niet zou kunnen, maar goed, ik zou wel zien… Ik was alleszins vastberaden om mijn uiterste best voor iedereen te doen!

Zo, de kogel was door de kerk, alle beslissingen waren genomen en alles was geregeld zodat ik in januari van start kon gaan. Nu alleen nog cliënten vinden… Ik had een eigen website aangemaakt, mijn gegevens op de (gratis) website pschylooginjouwbuurt.be gezet en mijn visitekaartjes aan de dokter gegeven… En dan was het afwachten geblazen. Gelukkig mailde mijn eerste cliënt al heel snel, nog voor ik van start was gegaan! Ik gaf hem dus alvast een afspraak voor midden januari en was zo blij dat ik tenminste al één cliënt had!

En hoe het nadien evolueerde? Wordt vervolgd!

5 reacties

  1. Starten als zelfstandig psycholoog: hoe het stilaan verderging... - Psychopraat

    29 mei 2016 at 16:23

    […] praktijk als zelfstandig psychologe in bijberoep. Hoe het allemaal begon vertelde ik jullie in mijn vorige blogpost al. Vandaag vertel ik hoe het stilaan […]

  2. Ilona

    15 juni 2016 at 16:45

    Wat een goed idee om hier een blog over te beginnen. Zelf studeer ik Maatschappelijk Werk en Dienstverlening en studeer ik bijna af. De twijfel die je beschrijft is heel herkenbaar voor mij. Op stage heb je toch altijd nog mensen om op terug te vallen, als je zelfs aan de slag gaat is het spannend om het ineens alleen te moeten doen. Ik wens je heel veel succes en ik zal je blog zeker blijven volgen. Liefs, Ilona.

    1. Kim

      16 juni 2016 at 14:34

      Dankjewel Ilona. Het is inderdaad heel spannend allemaal in het begin, maar ik denk altijd: iedereen heeft het ooit moet leren. Dat neemt niet weg dat ik soms nog onzeker ben, maar het helpt wel En als je je hart op de juiste plaats hebt en echt je best wil doen om mensen te helpen, dan denk ik dat je al een heel eind op weg bent Succes met afstuderen en met je toekomstige carrière als hulpverlener!

  3. Starten als zelfstandig psycholoog: hoe het stilaan verderging... - Psychopraat

    16 juni 2016 at 10:19

    […] praktijk als zelfstandig psychologe in bijberoep. Hoe het allemaal begon vertelde ik jullie in mijn vorige blogpost al. Vandaag vertel ik hoe het stilaan […]

  4. Hoe werkt psychotherapie nu eigenlijk? - Psychopraat

    25 september 2016 at 19:13

    […] ik begin dit jaar mijn eigen praktijk startte – en eigenlijk ook al tijdens mijn stage bij het CGG – hielden deze vragen me heel erg […]

Laat hier een reactie achter