Starten als zelfstandig psycholoog: hoe het stilaan evolueerde…

In januari 2016 startte ik mijn eigen praktijk als zelfstandig psychologe in bijberoep. Hoe het allemaal begon vertelde ik jullie in mijn vorige blogpost al. Vandaag vertel ik hoe het stilaan evolueerde.

De afspraak met mijn eerste cliënt stond al vast, woensdag 13 januari 2016 om 14u. Wat vond ik dat spannend! Ik probeerde me zo goed mogelijk voor te bereiden, maar echt goed voorbereiden kan je zo’n gesprek natuurlijk niet. Het is altijd afwachten wat er zal komen. Natuurlijk had ik wel al therapeutische gesprekken gehad tijdens mijn stage, maar dat was alweer meer dan zes maanden geleden en dat voelde toch nog anders dan zo in mijn eigen praktijk, volledig onder mijn eigen verantwoordelijkheid… Het laatste kwartier voordat mijn cliënt zou arriveren was ik best wel gestresseerd, maar van zodra hij binnenkwam zakten de zenuwen gelukkig redelijk snel. Ik had geluk dat het een jonge man was die heel vriendelijk en informeel was, zodat ik me al snel op mijn gemak voelde. Het gesprek verliep heel vlot zo voor de eerste keer. Aan het einde van het gesprek was ik zo opgelucht, dat ik zelfs bijna vergat om de betaling te vragen, oeps! Gelukkig herinnerde hij me er zelf aan Nu ja, ik had het niet eens erg gevonden, ik was gewoon blij dat het goed verlopen was en best wel een beetje trots dat ik het gesprek een uur lang gaande had kunnen houden. Bovendien zou mijn cliënt over twee weken terugkomen, dus dat wilde waarschijnlijk wel zeggen dat hij het ook positief ervaren had. Of misschien durfde hij gewoon niet anders… Maar goed, laten we maar van dat eerste uitgaan

De volgende paar weken had ik nog steeds geen nieuwe aanmeldingen gekregen. Ik begon me wel een beetje zorgen te maken of het nog wel zou komen en of mensen wel bij een beginnende en pas afgestudeerde psycholoog zonder ervaring zouden willen komen… Anderzijds vond ik het ook wel fijn om rustig aan te kunnen starten en mijn aandacht volledig op mijn eerste cliënt te kunnen richten. Ik was namelijk bang dat het anders meteen te zwaar zou worden. Na drie gesprekken met mijn eerste cliënt, kreeg ik plots twee nieuwe aanmeldingen. Ideaal. Op 10 februari had ik voor het eerst drie gesprekken in mijn eigen praktijk! Dat vond ik best wel spannend, vooral omdat je bij een eerste gesprek nooit goed weet wat voor persoon je voor je zal hebben en wat voor verhaal je te horen zal krijgen.

Eén van mijn nieuwe cliënten was een jongeman met zelfmoordgedachten, die recent nog twee suïcidepogingen had ondernomen. Dat was toch wel even schrikken. Kon ik dit wel? Was dit niet wat te hoog gegrepen zo aan het begin van mijn ‘carrière’? Zou ik deze persoon niet beter doorverwijzen naar iemand met meer ervaring? Uiteindelijk heb ik besloten om het toch zelf te proberen. Uiteindelijk is deze persoon maar twee keer gekomen, maar ik had het toch tenminste geprobeerd.

Stilaan bleef het aantal aanmeldingen stijgen. Elke week kreeg ik één of twee nieuwe cliënten over de vloer, meestal via de dokter bij wie ik werk maar soms ook via het internet. Een aantal cliënten kwam maar één of twee keer, maar de meesten bleven terugkomen. Joepie! Intussen heb ik in totaal al zo’n 15-tal cliënten gehad en zie ik er wekelijks vier à vijf, wat ik ideaal vind voorlopig. Ik werk meestal tussen 13u en 20u en ’s avonds ben ik echt doodmoe van de gesprekken. Zo’n vier à vijf uur lang aandachtig luisteren naar mensen hun verhalen én ook nog eens nadenken hoe je hen kan helpen vind ik best zwaar. Maar tegelijkertijd doe ik het ontzettend graag en haal ik er ook veel voldoening uit. Dit zie ik me nog heel lang doen! Ik kijk er naar uit om steeds bij te leren en mezelf te ontwikkelen als psycholoog/therapeut, en ook als mens!

6 reacties

  1. Naomi

    8 juni 2016 at 08:05

    Ik studeer volgend jaar af als klinisch psycholoog en vind dit superhandig! Bedankt!

    1. Kim

      10 juni 2016 at 14:28

      Heel fijn om te horen! Hopelijk kom je nog regelmatig een kijkje nemen op mijn blog dan Heel veel succes nog met je studie!

  2. Amy

    18 maart 2017 at 20:42

    Je weet echt niet hoe leuk het is om dit allemaal te lezen.

    Wat jij nu doet, hoop ik binnen 2 jaar ook te doen.

    Zelf heb ik mijn bachelor (Toegepaste Psychologie) afgerond en ben ik nu aan het schakelen voor mijn master Psychologie .

    Ik heb zelf geen idee hoe ik precies zelfstandige kan worden en welke stappen er allemaal ondernomen moeten worden. Het blijft een beetje vaak en moeilijk. Maar het is wel mijn ultieme doel!

    Groetjes

    1. Kim

      19 maart 2017 at 00:48

      Dankjewel Amy. Het lukt je wel, veel succes!

  3. Sare

    18 september 2017 at 17:50

    Dag Kim,
    Wat moedig van jou om direct van start te gaan. Ik heb 6 jaar in de welzijnssector gewerkt, en zelf ontslag genomen om te starten als zelfstandige psychologe. Wel spannend, om die beslissing te nemen en in volle onzekerheid toe te passen. Ik heb een paar gesprekken gepland met huisartsen?
    Heb jij tips voor het gesprek?

    Groeten,
    Sare

    1. Kim

      19 september 2017 at 09:45

      Leuk dat je ook de stap gaat zetten om als zelfstandige te starten! Gesprekken met huisartsen om jezelf voor te stellen bedoel je? Ik heb dat zelf per brief gedaan, dus heb niet echt tips… Gewoon jezelf zijn, uitleggen met welke doelgroep je wil werken en misschien ook uitleggen wat hij al tegen de patiënten die hij zou doorverwijzen kan zeggen, zodat de mensen een beetje weten waaraan ze zich kunnen verwachten. Want mij valt het op dat mensen die door de huisarts doorgestuurd zijn soms nogal een medische visie hebben, alsof we zomaar een kant en klare oplossing voor hun probleem hebben. En visitekaartje maken en meegeven aan de dokters, zodat ze dat met hun patiënten kunnen meegeven!
      Succes!

Laat hier een reactie achter