Starten als zelfstandig psycholoog: hoe het stilaan verderging…

In januari 2016 startte ik mijn eigen praktijk als zelfstandig psychologe in bijberoep. Hoe het allemaal begon vertelde ik jullie in mijn vorige blogpost al. Vandaag vertel ik hoe het stilaan verderging…

De afspraak met mijn eerste cliënt stond al vast, woensdag 13 januari 2016 om 14u. Wat vond ik dat spannend! Ik probeerde me zo goed mogelijk voor te bereiden, maar echt goed voorbereiden kan je zo’n (eerste) gesprek natuurlijk niet. Het is altijd afwachten wat er zal komen… Natuurlijk had ik wel al therapeutische gesprekken gehad tijdens mijn stage, maar dat was alweer meer dan zes maanden geleden en dat voelde toch nog anders dan zo in mijn eigen praktijk onder mijn eigen verantwoordelijkheid… Het laatste kwartier voordat mijn cliënt zou arriveren was ik heel erg gestresseerd, maar van zodra hij binnenkwam zakten de zenuwen gelukkig redelijk snel. Het gesprek verliep ook heel vlot zo voor de eerste keer. Aan het einde van het gesprek was ik zo opgelucht, dat ik bijna vergat geld te vragen! Of ja, bijna… Ik stond al op het punt mijn cliënt buiten te laten en zou het echt helemaal vergeten zijn als hij me er zelf niet aan herinnerd had. Oeps! Nou ja, ik had het niet eens erg gevonden, ik was gewoon blij dat het goed gedaan was en best wel een beetje trots dat ik het gesprek een uur lang gaande had kunnen houden. Én mijn cliënt zou over twee weken terugkomen, dus dat wilde dan toch zeggen dat hij het ook wel positief ervaren had? Of misschien durfde hij gewoon niet anders… Maar goed, laten we maar van het eerste uitgaan 😉

De volgende paar weken had ik nog steeds geen nieuwe aanmeldingen gekregen. Ik begon me wel een beetje zorgen te maken of het nog wel zou komen en of mensen wel bij een beginnende en pas afgestudeerde psycholoog zonder ervaring zouden willen komen… Anderzijds vond ik het ook wel fijn om rustig aan te kunnen starten en mijn aandacht volledig op mijn eerste cliënt te kunnen richten. Ik was namelijk bang dat het anders meteen wat te zwaar zou worden. Na drie gesprekken met mijn eerste cliënt alleen, kreeg ik plots twee nieuwe aanmeldingen. Ideaal. Op 10 februari had ik voor het eerst drie gesprekken in mijn eigen praktijk! Dat vond ik best wel spannend, vooral omdat je bij een eerste gesprek nooit goed weet wat voor persoon je voor je zal hebben en wat voor verhaal je te horen zal krijgen.

Eén van mijn nieuwe cliënten was een jongeman (iets ouder dan ik) met zelfmoordgedachten, die recent nog twee pogingen had gedaan… Dat was toch wel even schrikken. Toch maakte ik me niet meteen heel veel zorgen en kon ik het wel relativeren. Misschien ook omdat hij niet heel veel medelijden of sympathie bij me opwekte door zijn manier van spreken… Hij nam heel erg de slachtofferrol in en zag enkel schuld bij de anderen, terwijl ik uit zijn verhaal kon afleiden dat hij ook niet altijd even onschuldig was. De manier waarop hij het vertelde zorgde ervoor dat ik zelfs een beetje antipathie voor hem voelde. Hij praatte zelf heel veel en ik kon er maar weinig tussen- of tegenin brengen. Hij kwam de week nadien terug, maar leek toen nog cynischer en kwader. Doordat hij zich zo als slachtoffer positioneerde én daarenboven met zelfmoord dreigde, probeerde ik telkens praktische kortetermijnoplossingen te zoeken voor zijn problemen. Op die manier wilde ik hem wat uit de slachtofferrol halen en wilde ik ook echt proberen zijn benarde situatie te verbeteren zodat hij het leven weer wat beter zag zitten… Maar mijn zoektocht naar oplossingen of naar positieve dingen werd me niet in dank afgenomen. Alles wat ik aanbracht werd meteen afgeketst. Ik voelde dat hij zich er aan begon te irriteren dat ik oplossingen probeerde aan te brengen en hij snauwde me dan ook redelijk hard af. Op het einde van het tweede gesprek vroeg hij heel kortaf wanneer hij terug ‘MOEST’ komen en zag ik dat hij er eigenlijk geen zin in had… Ik zei dan ook dat hij van mij niet terug MOEST komen, dat het aan de mensen zelf is om te beslissen of en wanneer ze terug willen komen. Hij maakte toch nog een volgende afspraak, maar die heeft hij uiteindelijk afgebeld omdat hij ‘ziek’ was. Hij maakte nog een nieuwe afspraak, maar toen kon hij omwille van praktische redenen weer een tijdje niet komen… Uiteindelijk heb ik niets meer van hem gehoord. Dat heeft wel even aan me geknaagd, aangezien hij echt wel leek te lijden en ik toch wel ergens bang was dat hij zichzelf iets zou aandoen. Ook vond ik achteraf gezien dat ik het gesprek zelf misschien wat anders had kunnen aanpakken. Ik heb het er tijdens een supervisiemoment over gehad en mijn supervisor zei me dat het soms beter is om in het begin mee te gaan in de kwaadheid van de mensen. Vaak hebben ze eerst erkenning voor hun pijn nodig en kunnen ze pas later hun eigen aandeel inzien, wanneer hun pijn en kwaadheid wat gezakt is. Maar goed, daar heb ik uit geleerd. Ik hoop van harte dat het ondertussen beter gaat met die jongen en dat hij nu misschien door iemand anders geholpen wordt.

Maar goed, ik wijk af. Over het algemeen verliep het dus allemaal redelijk vlot. Ik liet ik deze minder leuke ervaring niet te veel aan mijn hart komen en ging ik gewoon lekker door. Het aantal cliënten bleef stilaan stijgen. Elke week kreeg ik één of twee nieuwe aanmeldingen, meestal via de dokter bij wie ik werk maar soms ook via het internet. Een aantal cliënten kwam maar één of twee keer, maar de meesten bleven terugkomen. Joepie! Intussen heb ik in totaal al zo’n 15-tal cliënten gehad en zie ik er wekelijks vier à vijf, wat ik ideaal vind. Ik werk meestal tussen 13u en 20u en ’s avonds ben ik echt doodmoe van de gesprekken. Zo’n vier à vijf uur lang aandachtig luisteren naar mensen hun verhalen én ook nog eens nadenken hoe je hen kan helpen vind ik best zwaar. Maar tegelijkertijd doe ik het ontzettend graag en haal ik er ook veel voldoening uit. Dit zie ik me nog heel lang doen! Ik kijk er naar uit om steeds bij te leren en mezelf te ontwikkelen als psycholoog/therapeut, en ook als mens!

2 thoughts on “Starten als zelfstandig psycholoog: hoe het stilaan verderging…

    1. Heel fijn om te horen! Hopelijk kom je nog regelmatig een kijkje nemen op mijn blog dan 😉 Heel veel succes nog met je studie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *