Brenda Froyen maakte een psychose door en wil verandering brengen in de psychiatrische hulpverlening

Ken jij Brenda Froyen al? Nee? Dan moet je zeker even verder lezen, want deze straffe madam is het zeker en vast waard! (Ken je haar wel al, dan is het natuurlijk nog steeds leuk om dit artikel over haar te lezen ) Brenda Froyen is een Vlaamse vrouw van achter in de dertig, leerkracht in het tweedekansonderwijs en mama van drie zoontjes. Enkele maanden na de geboorte van haar derde zoontje kreeg ze een psychose. Beetje bij beetje verloor ze het contact met de realiteit en op een bepaald moment sloeg ze volledig door, kortsluiting in haar hoofd. Ze maakte dit meerdere keren mee en werd dan ook in meerdere psychiatrische instellingen opgenomen. Telkens werd ze bij haar aankomst meteen opgesloten in een isoleerkamer en behandeld als een beest. Dagenlang werd ze opgesloten in een donkere kamer, helemaal alleen, naakt met enkel een ziekenhuisschort aan, vastgebonden op een bed zodat ze amper kon bewegen, platgespoten met medicatie. Ondanks dat Brenda het enorm moeilijk heeft (gehad) met deze traumatische ervaringen, hebben ze haar ook gesterkt en een nieuw doel in haar leven gegeven: iets veranderen aan de psychiatrische gezondheidszorg in België (en omstreken).

Zelf maakte ik kennis met Brenda toen ik vorige zomer toevallig op haar boek botste in de boekhandel. Ik had een boekenbon gekregen als afscheidscadeau op mijn stageplaats en was op zoek naar een boek voor op vakantie. Als pas afgestudeerde psychologe interesseerde een boek over een psychose me wel, en bovendien vond ik een boek rond psychologie wel een verantwoorde keuze met een boekenbon van mijn stagecollega’s Dus ik nam het boek mee naar huis, en achteraf gezien ben ik zo blij dat ik dat gedaan heb! Brenda’s verhaal heeft me zoveel bijgebracht en erg geraakt. In haar boek beschrijft ze heel aangrijpend en gedetailleerd het verhaal over haar psychose. Het begon stilaan toen ze enkele maanden na de geboorte van haar derde zoontje weer aan het werk ging op de hogeschool. Ze had het heel druk en bovendien ontdekte ze dat er iets niet pluis was met de lonen van haar collega’s. Als personeelsafgevaardigde beet Brenda zich hierin vast en probeerde ze te ontdekken wat er gaande was. Dagen- en nachtenlang was ze hiermee bezig, het werd een obsessie. Ze nam contact op met een advocaat, maar stilaan begon ze het contact met de realiteit te verliezen en zag ze overal complotten tegen haar. Ze interpreteerde dingen verkeerd en hoorde en zag dingen die er niet waren. Op een bepaald moment sloeg ze volledig door en uiteindelijk werd ze opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis, waar ze meteen in een isoleercel opgesloten werd. Nadien herviel ze nog tweemaal en belandde ze telkens opnieuw in die hel. Uiteindelijk kwam ze eruit met een zware depressie. Van de ene hel in de andere. Haar kinderen waren van haar vervreemd en er werd haar verteld dat ze nooit meer haar normale leven zou kunnen hervatten, dat ze waarschijnlijk nooit meer zou kunnen gaan werken, dat ze haar leven lang medicatie zou moeten slikken, en dat de kans op herval groot was. Maar toch gaf Brenda niet op. Het kostte haar een hele tijd, maar ze klom weer uit het dal, en werd sterker dan ooit.

Brenda was enorm aangedaan door wat ze had meegemaakt in de psychiatrie en vastberaden met haar verhaal naar buiten te komen, om het taboe te doorbeken, om een verhaal van hoop te brengen, én om iets aan de psychiatrische hulpverlening te veranderen. Haar boek was een eerste stap in die richting. Ze geeft zichzelf volledig bloot, vertelt alle details, ook diegenen die niet in haar voordeel pleiten, én koos ervoor om met haar foto op de cover te staan. Iedereen mocht weten wat zij had meegemaakt en hoe zij werd behandeld. Verder geeft ze interviews en lezingen, gidst ze in het Dr. Guislain museum in Gent, schrijft ze artikels, is ze bezig met het schrijven van een tweede boek en nog veel meer.

Het verhaal van Brenda zette me aan het denken. Hoewel ik er zelf nooit echt mee te maken heb gehad was ik zelf ook al niet te vinden voor de aanpak van de psychiatrie, maar na het lezen van Brenda’s boek wist ik het wel zeker. Ik stel mij enorm veel vragen bij de aanpak in de psychiatrie. Mensen met een psychose opsluiten in een isoleercel is standaardprocedure? Is dat echt nodig? Waarom meteen zo extreem? Maakt dat het niet nog erger? Brenda benadrukt het belang van de patiënt op dat moment te kalmeren en tot rede proberen te brengen door ernaar te luisteren en ermee te praten. Iemand die al helemaal manisch of angstig is op zo’n moment opsluiten in een isoleercel maakt het alleen maar erger. En oké, ik begrijp de hulpverleners ergens ook, het moet niet eenvoudig zijn om om te gaan met iemand die in een psychose zit en misschien agressief kan zijn. En als iemand effectief agressief is, tot daar nog aan toe dat ze iemand dan even vastbinden om zichzelf te beschermen. Maar moet dat echt dagenlang, in het donker, helemaal alleen? Kan men ondertussen niet proberen om iemand te kalmeren en te troosten op een menselijke manier? Brenda vertelt hierover in een lezing waarin ze haar verhaal vertelt, stukken uit haar boek voorleest en vooral hele mooie tips geeft aan hulpverleners in de psychiatrie, zeker een aanrader om even te bekijken!

Ik vind Brenda’s boek ‘Kortsluiting in mijn hoofd’ echt een aanrader voor iedereen, zeker voor hulpverleners! Ik denk dat iedereen er veel uit kan leren, zowel over wat een psychose juist is en hoe het er aan toe gaat in iemand zijn hoofd tijdens een psychose, als over hoe de psychiatrie met psychotische patiënten omgaat. Als je interesse gewekt is, bekijk dan zeker even deze korte reportage van Koppen, haar Facebookpagina, haar blog, of koop gewoon meteen haar boek Ik ben alvast heel benieuwd naar haar tweede boek dat over enkele maanden uitkomt!

Laat hier een reactie achter