Mijn eerste jaar als zelfstandig psychologe

Het begin van het nieuwe jaar is alweer in zicht, en afgelopen week besefte ik opeens dat dit ook wil zeggen dat ik alweer een jaar met mijn zelfstandige praktijk bezig ben. Wat vliegt de tijd voorbij! Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren hoe opgewonden (lees: blij en gestresseerd tegelijk) ik was voor mijn allereerste gesprek op 13 januari. Het opstarten van mijn eigen praktijkje ging eigenlijk redelijk impulsief en snel. In november 2015 ging de bal aan het rollen, in december bracht ik allerlei praktische zaken in orde en in januari startte ik al. En dat is misschien maar goed ook, want anders had ik de stap misschien nooit durven zetten! Maar goed, hoe het allemaal begon kon je hier al lezen. En ook hoe het de eerste drie à vier maanden evolueerde beschreef ik al in een artikel. Maar intussen zijn we alweer een achttal maanden verder en heb ik nog zoveel meegemaakt en geleerd. In dit artikel wil ik dan ook graag even op terugblikken op mijn eerste jaar als zelfstandig psychologe.

Stress

Hoewel ik er al vanaf het begin ontzettend veel zin in had, kampte ik ook met een heleboel twijfels en onzekerheden. En dat verbeterde er niet op de eerste maanden, integendeel. In februari contacteerde ik iemand voor supervisie, zodat ik wat steun had en mijn onzekerheden en casussen ergens kon bespreken. Ik vond iemand die mij aanmoedigde en zei dat ik goed bezig was, dat ik op mezelf moest vertrouwen. En dat probeerde ik ook. Maar ik wilde ook niet te veel op mezelf vertrouwen, want ik had nog zo weinig ervaring en wilde kritisch zijn voor mezelf. Die eerste maanden had ik (vaak onbewust) heel veel stress, en dat heb ik letterlijk aan de lijve mogen ondervinden. Ik heb namelijk last van het prikkelbare darm syndroom, en in combinatie met stress is dat niet zo fijn.

Zelfvertrouwen

Maar beetje bij beetje groeide mijn zelfvertrouwen. Al ging dat met ups en downs. En die heb ik nog steeds. Soms twijfel ik nog heel hard aan mezelf, of ik wel goed bezig ben, of ik mijn cliënten wel voldoende kan bieden, of ik hen wel écht help. Zelfs ’s nachts lieten deze vragen mij niet los. Regelmatig heb ik gedroomd over hoe ik mijn cliënten het beste kon helpen. Op andere momenten gaat het er dan weer wat rustiger aan toe in mijn hoofd en heb ik het gevoel dat ik goed bezig ben en vooruitgang boek, met cliënten en dus ook met mezelf. Ik leer nog voortdurend bij, vooral door gewoon te doen, want dat is volgens mij de beste leerschool. Verder probeer ik veel te lezen, zodat ik nog wat extra kennis vergaar, en ik heb in de loop van volgend jaar enkele opleidingen in het vooruitzicht. Ook heb ik al een aantal keer afgesproken met beginnende collega-psychologen om wat ervaringen uit te wisselen. Sinds kort ben ik ook ingeschreven in een intervisiegroep, zodat ik ook daar wat casussen kan bespreken en kan bijleren. Ik ga dus zeker wel op zoek naar houvast en ondersteuning, maar uiteindelijk moet ik het vooral zelf doen, met vallen en opstaan. En dat lukt steeds beter. Als ik meteen al ‘de beste’ psycholoog zou zijn, zou ik het waarschijnlijk ook geen uitdaging meer vinden.

Uitdagingen

Over uitdagingen gesproken, die ben ik zeker niet uit de weg gegaan tijdens dit eerste jaar. Sommigen zullen dat misschien riskant vinden, maar ik ben er eigenlijk best trots op. Cliënten met zware problemen, zelfmoordgedachten, een verslag voor de rechtbank schrijven over een kleutertje van 4 jaar dat ik slechts tweemaal heb kunnen zien,… Ik heb het allemaal gedaan. Wel heb ik er steeds goed over nagedacht en mezelf de vraag gesteld of ik wel ethisch te werk ging. Dat heb ik voor mijn gevoel dan ook altijd gedaan, mezelf in vraag gesteld en gehandeld in functie van het welzijn van de cliënt. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb het ook voor mezelf gedaan. Want alleen door uitdagingen aan te gaan kan je leren en groeien, en die kans grijp ik maar al te graag.

Gelukkig

Ondanks dat mijn eerste jaar als zelfstandig psychologe me veel kopzorgen heeft bezorgd, heb ik er vooral heel erg van genoten. Ik vind het zo fijn om mijn eigen praktijkje te hebben, mijn eigen ding te kunnen doen en mijn eigen weg te zoeken. Op mijn tempo en zoals ik denk dat het goed is. Dat is niet altijd eenvoudig, maar anderzijds vind ik het een luxe omdat ik zoveel uit kan leren. Ik ben blij dat ik met één dag per week kon beginnen zodat het niet te veel ineens zou worden en omdat het niet zo eenvoudig is om in enkele maanden tijd een cliëntenbestand uit te bouwen, maar nu kijk ik er stiekem wel naar uit om mijn praktijk nog wat uit te breiden. Ik kan nu mijn dag al heel goed vullen – de laatste weken zie ik zelfs soms 8 cliënten per dag, wat eigenlijk al een beetje te veel van het goede is – en merk dat ik er, ondanks de twijfels en onzekerheden die soms de kop opsteken, heel gelukkig van word. Voorlopig werk ik nog vier dagen per week als thuisbegeleider en is uitbreiden nog geen optie, maar in de toekomst zou ik dit zeker zien zitten. Alleen de financiële onzekerheid van werken als zelfstandige schrikt me soms een beetje af. Want nu draait alles heel goed, maar je weet natuurlijk nooit hoe dat verder zal evolueren.

Dankbaar

Ik ben mijn huisarts alleszins ontzettend dankbaar dat hij me de kans heeft gegeven om bij hem in de praktijk te starten, waardoor ik een fijne, betaalbare ruimte heb om in te werken én een heleboel cliënten doorverwezen heb gekregen. Ook mijn cliënten ben ik heel erg dankbaar, dat zij mij de kans gegeven hebben om mij in hun leven toe te laten en vertrouwen hebben in mijn capaciteiten. Want het is best lastig om te starten als zelfstandige zonder veel ervaring. Maar daar kan ik alleen iets aan veranderen door ervaring op te doen, en daarvoor heb ik die mensen nodig die me nu al een kans wilden geven. In ruil daarvoor weet ik dat ik me voor elke cliënt 110% heb ingezet en mijn uiterste best heb gedaan om hen te helpen, en dat wil ik blijven doen.

7 reacties

  1. Robin

    26 december 2016 at 20:24

    Ik vind het super knap dat je dit gestart bent. Ik studeer dit jaar af en herken de onzekerheid heel erg. Ik ben ‘nog maar’ 21 en weet ook nog steeds niet helemaal wat ik nou voor werk wil. Het solliciteren naar een echte baan vind ik al heel raar idee. De twijfels die jij hebt herken ok heel erg: kan ik dit wel, wat als ik het fout doe… etc.
    Gelukkig dat het je eigen praktijk goed bevalt en dat het goed loopt!

    1. Kim

      26 december 2016 at 23:36

      Dankjewel Robin. Die onzekerheid na het afstuderen is heel normaal denk ik hoor, en zelfs nadien blijft het een job waarin je volgens mij altijd wel wat onzeker zal zijn, want het is nu eenmaal geen exacte wetenschap. Ik zou zeggen probeer je er niet door te laten tegenhouden om te doen wat je graag wil doen, en als je dat nog niet weet is dat ook helemaal oké. Ik denk dat je in het begin trouwens toch een job zal moeten aannemen die je kan krijgen, en zo kan je zelf ervaren wat je wel en niet leuk vindt Komt wel goed!

  2. Charlotte

    29 december 2016 at 12:30

    Zo ongelofelijk herkenbaar! Ik ben dit jaar stage beginnen lopen en onzekerheid is het grootste probleem waar ik mee te kampen heb. Vragen over mijn aanpak van een bepaalde sessie, had ik meer of juist minder aandacht moeten besteden aan een bepaald onderwerp. Hoe moet je in godsnaam een beroep leren zonder dat iemand je concreet vertelt wat te doen? Ik merk dat ik me vastklamp aan supervisie om toch maar een handvat te hebben. Ik heb dan ook erg veel respect dat jij de sprong in het diepe gewaagd hebt. Ik kijk uit naar de dag dat ik deze maak.

    1. Kim

      29 december 2016 at 12:37

      Hey Charlotte, fijn dat je je hierin kan herkennen. Ik denk dat iedere beginnende psycholoog/therapeut dit meemaakt, dus dat stelt mij wel al wat gerust Het is inderdaad een beroep waarbij je geen juist of fout hebt, weinig concrete handvaten. Dus ik vrees dat die onzekerheid misschien wel levenslang kan blijven duren, hoewel ik hoop toch nog wat meer zelfvertrouwen te krijgen Dat vastklampen aan supervisie herken ik ook wel een beetje. Dat kan zeker helpen, maar meer en meer begin ik te beseffen dat het een proces is waar we uiteindelijk zelf door moeten. En ik denk dat vooral tijd ons kan helpen. Natuurlijk in combinatie met steun van collega’s, supervisoren, het lezen van boeken, volgen van opleidingen,… Succes nog! En als je zelf ook ooit die stap wil zetten om zelfstandig te beginnen moet je dat zeker doen, ik kan het alleen maar aanraden

  3. Fien

    21 mei 2017 at 16:50

    Dag Kim,
    Ik studeer in juni af als klinisch psycholoog. Je website inspireert me en prikkelt me om ook te beginnen als zelfstandige, hoewel dit ons in de opleiding meermaals werd afgeraden. Omdat we nog te weinig ervaring hebben. Daarom lijkt de mogelijkheid tot intervisie en supervisie me erg aantrekkelijk. Maar waar kan je die intervisie en supervisie eigenlijk vinden? Ik zocht er al naar op internet, maar vind dit niet. Of is dit iets dat je zelf moet organiseren met collega’s die je kent? Als je een therapie-opleiding volgt, zit het deel supervisie daar al bij, denk ik.

    Groetjes. Fien.

  4. Fien

    22 mei 2017 at 12:44

    Dag Kim,
    Je website inspireert en prikkelt me om ook zelfstandig psycholoog te worden, hoewel ze me dit meermaals hebben afgeraden tijdens mijn opleiding (die ik in juni afrond), omdat ik nog te weinig ervaring heb als startend psycholoog. Daarom lijkt intervisie en supervisie me inderdaad erg nuttig.
    Maar hoe vindt je intervisie en supervisie, als je nog geen therapie opleiding doet? Ik vind op internet geen organiserende instantie, bijvoorbeeld. Is die supervisor van jou iemand uit je eigen kennissenkring die je betaalt om jou te begeleiden?
    En nog een andere vraag: als je wilt dat je cliënten in de toekomst terugbetaling krijgen, moet je therapie-opleiding dan al afgerond zijn (en moet je dus een diploma hebben), of mag deze nog bezig zijn?

    Groetjes,
    Fien.

    1. Kim

      22 mei 2017 at 13:05

      Dag Fien,
      Leuk om te horen dat mijn website je prikkelt en inspireert Het wordt inderdaad vaak niet echt aangemoedigd om meteen als zelfstandige te beginnen, en ik moet zeggen dat ik soms ook wel twijfel of ik het wel goed genoeg doe, maar dat is dan ook weer een beetje typisch aan het beroep denk ik. En je kan maar leren door te doen, vind ik. Natuurlijk is het lastig als je er alleen voor staat, daarom zijn supervisie en intervisie inderdaad wel belangrijk. Maar dat is inderdaad niet zo makkelijk te vinden. Supervisoren kan je wel vinden via websites als vind-een-psycholoog.be, daar kan je specifiek zoeken op supervisie. Of eens rondvragen bij ‘collega’s’. Intervisiegroepjes zijn ook niet zo makkelijk te vinden. Bij mij in de buurt wordt dit sinds vorig jaar georganiseerd door een lokaal multidisciplinair netwerk. Je kan ook altijd zelf een groepje starten, of eens rondhoren bij mensen met meer ervaring of zij zo’n groepje hebben waar je eventueel bij kan aansluiten. Ik zag dat je ook lid geworden bent van het Psychopraat Netwerk, daar kan je het ook altijd eens vragen.
      Rond terugbetaling is er nog geen duidelijkheid over wat de toekomst zal brengen. Momenteel betalen een aantal mutualiteiten een klein deeltje terug, maar vaak alleen voor kinderen en jongeren. Informatie daarover kan je vinden op de websites van de mutualiteiten zelf. Bij de meeste mutualiteiten is het voldoende dat je klinisch psycholoog bent en hoef je geen therapie-opleiding gedaan te hebben, maar bij de CM bijvoorbeeld wel. In de toekomst kan dat nog veranderen, maar hoe dat juist gaat zitten weet ik niet.
      Succes!

Laat hier een reactie achter