Een praktijkruimte in je eigen huis

Op de foto zie je mijn praktijkruimte bij de huisarts.

Veel psychologen of therapeuten hebben een praktijkruimte in hun eigen huis. Dat heeft zo zijn voor- en nadelen. Zelf werk ik momenteel in een ruimte bij een huisarts, en sinds kort ook in een groepspraktijk. Op zich vond ik het altijd wel fijn om ergens anders te werken, maar het heeft ook nadelen. Daarom overweeg ik nu toch sterk om thuis mijn praktijkruimte in te richten. Ik vertel er jullie graag wat meer over en zet de voor- en nadelen die er volgens mij aan verbonden zijn op een rijtje, en ik ben ook benieuwd naar jullie mening hierover!

We woonden in een appartement waar sowieso geen plaats was voor een praktijkruimte, maar nu we verhuisd zijn naar een huis, denk ik erover om een kamer als praktijkruimte in te richten. Dat idee is eigenlijk vooral ontstaan omdat de vrouw van de huisarts als podologe in de ruimte waar ik werk zou komen werken. Ik mag gerust blijven en we kunnen de ruimte delen, maar ik vind dat niet zo’n goede combinatie in één (niet zo grote) ruimte. Zo’n ligstoel in mijn praktijk, dat zie ik toch niet helemaal zitten.

Maar daarnaast lijkt het me ook wel fijn om thuis te werken. Ik merk nu dat het soms lastig is om niet thuis te werken. Wanneer cliënten niet komen opdagen bijvoorbeeld, zit ik daar een uur te wachten. Ik probeer meestal wel een boek of mijn laptop mee te nemen zodat ik daar kan werken, maar het zou dan toch fijner zijn als ik gewoon thuis zou zijn en daar zou kunnen werken of iets anders doen, waar ik al mijn spullen heb. Ook wanneer ik mijn middagpauze in de praktijk neem, moet ik altijd iets om te eten meenemen. Op zich is dat geen groot probleem (ik heb er intussen ook een koelkastje en microgolfoven voorzien), maar het zou toch handiger zijn als ik gewoon thuis kan lunchen. Bovendien kan ik dan ook even uit mijn werkruimte komen om te lunchen, wat toch meer een pauze-gevoel geeft.

Ook agenda-gewijs zou het handiger zijn als ik thuis zou werken. Nu probeer ik mijn cliënten altijd kort achter elkaar te plannen, maar toch gebeurt het soms dat ik gaten in mijn agenda heb, en dan zit ik daar natuurlijk een beetje ‘opgesloten’. Thuis kan ik wat flexibeler zijn met mijn agenda en tussen twee cliënten door iets anders doen. Of wanneer ik uitzonderlijk eens maar één cliënt op een dag heb, is het ook vervelend dat ik speciaal daarvoor naar daar moet rijden. Thuis is dat veel makkelijker. En wanneer mijn laatste cliënt de deur uitgaat, ben ik meteen thuis

Maar er zijn natuurlijk ook nadelen verbonden aan thuis werken. Voor mij is één van die nadelen dat cliënten me dan weten wonen. Op zich heb ik daar geen probleem mee, maar het kan altijd gebeuren dat er een cliënt is die op een onverwacht moment aan de deur komt bellen, en dat is natuurlijk niet zo fijn. Ik ga er van uit dat dat niet zo vaak gebeurt, maar je weet natuurlijk nooit. Daarnaast weet je ook nooit of er cliënten met slechte bedoelingen zijn, en het geeft me dan niet zo’n veilig gevoel als die dan merken dat ik alleen thuis ben… Bij de huisarts is er toch wat meer ‘sociale controle’. Maar goed, laten we er maar van uit gaan dat dat niet zal gebeuren.

Daarnaast zijn er natuurlijk nog wat praktische dingen waar je rekening mee moet houden als je praktijk in je huis is. Ideaal zou zijn dat de praktijkruimte een afgesloten gedeelte is dat wat losstaat van de rest van het huis, eventueel met een afzonderlijke ingang. Maar dat is bij ons nu helaas niet mogelijk. Ik zou de praktijkruimte in één van de slaapkamers inrichten. We wonen op een bel-etage waarbij de cliënten dan zouden binnenkomen in onze hal en dan twee trappen op moeten om de praktijkruimte te bereiken. Daarbij moeten ze niet door onze woonkamer of keuken, maar dus wel door onze gang en langs onze woonkamer met glazen deur, en ze passeren boven dus ook de andere kamers. Daar zou ik dan natuurlijk alle deuren sluiten, maar nu ik dat zo neerschrijf voelt dat toch redelijk persoonlijk. Ik moet dan ook altijd zorgen dat de gang opgeruimd en proper is. En indien nodig zouden de cliënten dan ook gebruik maken van onze toilet, dus die moet ook proper En wanneer mijn vriend ‘s avonds thuis is, kan het natuurlijk altijd gebeuren dat ze hem tegenkomen in de gang. Dat vind ik ook wel een vreemde gedachte… hoewel dat misschien ook weer niet zo erg zou zijn. 

Ik vind het dus best een moeilijke keuze. Enerzijds voelt de gedachte aan thuis werken heel fijn voor mezelf, aangezien ik dan op mijn gemak in mijn eigen huis ben en ook alles kan inrichten zoals ik het wil. De ruimte thuis is ook gezelliger, warmer en met meer lichtaanval dan bij de huisarts. Maar anderzijds voelt het toch ook alsof cliënten wat in mijn privé binnenkomen… Maar ik denk dat het een gewoonte is. In het begin zal het misschien vreemd zijn, maar ik denk dat het wel went. Bovendien zijn er ook geen geheimen in mijn huis, en denk ik dat cliënten daar ook niet zo mee bezig zijn. Ik ben zelf al bij drie therapeuten in supervisie geweest, en zij werkten allemaal in hun eigen huis. Eentje ook boven in een kamer en een andere naast haar woonkamer (met glazen deuren). Als cliënt heb ik me daar eigenlijk nooit aan gestoord en er eigenlijk ook niet zo op gelet. Uiteindelijk kom je natuurlijk voor een therapie-sessie, en de rest is eigenlijk bijzaak.

Hoe denk jij hierover? Heb jij een praktijkruimte in je huis of zou je ooit overwegen om dat te doen?

8 reacties

  1. Isabelle

    14 mei 2018 at 13:52

    Ik lees mijn eigen verhaal van zo’n 3 jaar geleden.
    Van thuis werken klonk magisch en anderzijds voelde het ook alsof ik een deeltje privé moest opgeven en stelde ik me de vraag of de klanten dit wel professioneel genoeg zouden vinden.
    Ik ging op zoek naar een groepspraktijk maar geen enkele voelde goed … Tja, mijn buikgevoel wist het al 😉.
    Ondertussen denk ik niet meer na over dezelfde ingang als mijn privé, wat als ze mijn man en kind zien, wat met het toilet-gebruik, …
    Mijn angst-gedachten zijn ondertussen gesust maar daar was tijd voor nodig en had nooit kunnen gebeuren indien ik het geen kans had gegeven … En is het dat ook niet wat we onze cliënten willen meegeven … ‘Geloof niet alles wat je denkt maar volg je gevoel 😊’. En voelt het niet goed na een tijdje dan maak je toch gewoon een nieuwe keuze?

    1. Kim

      14 mei 2018 at 14:39

      Inderdaad, dat voel ik ook zo, dus ik denk dat ik er stiekem al uit ben Maar toch blijven de twijfelgedachten wel nog boven komen, hopelijk verdwijnen die net als bij jou eens dat ik de stap gezet heb

  2. Eveline Demeulemeester

    17 mei 2018 at 20:20

    Dag Kim,
    Ik ervaar de afstand tussen mijn woning en mijn praktijk eerder als rustgevend en helpend. Op deze manier kan ik mijn dagelijkse persoonlijke beslommeringen van thuis achter mij laten en met volle aandacht aanwezig zijn bij mijn cliënten in de sessie. En omgekeerd neem ik het lijden van mijn patiënten niet mee naar huis, dat laat ik achter in mijn ruimte… En als ik wat tijd wil om na te denken over een casus, doe ik dat bij voorkeur ook in mijn praktijkruimte… Het helpt me ook ergens om in mijn ‘rol’ te zitten, niet dat ik tijdens therapie niet authentiek ben, maar ik ervaar het als duidelijk. Het is natuurlijk hoe je het zelf ervaart, ikzelf werk slechts 2 dagen per week in bijberoep. Misschien zou ik het anders ervaren mocht het fulltime zijn… De afstand is voor mij ook maar 5min met de wagen, waardoor dat praktisch goed mee valt. Het thuis werken zag ik tevens niet als optie gezien ik in mijn vaste job vaak met gedwongen opnames werk, waar niet alle cliënten mij even graag zien komen. Mogelijks sturen sommige ervaringen vanuit mijn werk mijn visie in bepaalde richting hoor Succes met je beslissing!

    1. Kim

      17 mei 2018 at 20:46

      Dag Eveline, bedankt om jouw visie en jouw manier van werken te delen! Ik vind het altijd heel fijn als er interactie is en als we van elkaar kunnen leren. Mooi dat jij je zo goed voelt bij het werken in een andere ruimte dan thuis en dat je daar veel voordelen van ervaart. Ik ga het nu uitproberen om het thuis te doen omdat het nu het goeie moment is nu voor mij, ik hoop dat het goed meevalt!

  3. Kleine Atlas

    9 juni 2018 at 02:09

    Dag Kim, ik ben zelf als cliënt bij een aantal therapeuten thuis geweest en ik vond dat altijd verschrikkelijk. Ik ging als cliënt met toch wel niet geringe problemen, onder meer geldtekort. het was erg confronterend dan steeds te zien in wat voor huis mijn therapeut woonde. Mijn eigen therapie is pas goed opgestart in een centrum. Ik ben er inmiddels wel in gegroeid, en als ik verder zou ‘moeten’ doen met mijn huidige therapeut in haar eigen huis zou ik dat nu wel kunnen. Maar ik ben eigenlijk nog altijd erg blij met het feit dat ik vrij veel gewoon niet weet over mijn therapeut.

    1. Kim

      9 juni 2018 at 08:35

      Dankjewel om jouw ervaring als cliënt te delen. Ik kan me inbeelden dat dat inderdaad niet zo’n fijn gevoel gaf… Voor zowel voor de therapeut als voor de cliënt heeft alles voor- en nadelen en het is ook voor iedereen anders denk ik.

  4. Fien

    27 juni 2018 at 16:00

    Dag Kim,
    Ik werk ondertussen 5 maand als zelfstandige in bijberoep. Dit is in een praktijk, 25 minuten rijden met de auto.
    Ik herken jouw verhaal: het thuis-zijn, die enkele cliënt waarvoor je moet op en afrijden,… in onze bouwplannen zit ook een praktijk vervat. En eigenlijk kijk ik er al naar uit om daar te kunnen werken en wonen. Anderzijds schrikt het persoonlijke deeltje mij wel wat af, en kan ik me goed inleven in Kleine Atlas (cliëntverhaal hierboven). Ik heb dan ook wat schrik voor de reacties/oordelen van bepaalde cliënten. Anderzijds zijn we als psycholoog gewoon mensen met een eigen leven, eigen keuzes,… misschien is het zowel voor onze cliënten als voor ons een uitdaging om in de therapieruimte elkaar in het hier en nu te ontmoeten, los van bv welk huis of welke tuin we ons kunnen veroorloven.
    Ik las dat je ondertussen gestart bent. Veel succes!

    Groetjes,
    Fien

    1. Kim

      27 juni 2018 at 16:08

      Hey Fien, dankjewel om dit te delen. Ik werk nu sinds kort thuis en ben tot nu toe ook heel blij. Ik droom ook al van een eigen huis bouwen en een praktijkruimte voorzien Waar ik nu woon is geen supergroot huis, dus valt mijn ‘schaamte’ nog mee Maar sowieso dat sommige mensen een oordeel zullen hebben… Anderzijds, dan is het aan hen om ervoor te kiezen om bij jou te komen of niet, er zijn ook andere opties… Wij hebben inderdaad ook ons eigen leven. Ik betrapte mezelf er gisteren ook nog op toen ik bij een nieuwe dermatoloog ging, in haar mooie huis, dat ik dacht: die verdient goed! Maar daar stopt het ook, verder doet het er eigenlijk niet toe in wat voor huis ze woont, enkel of ze haar werk goed doet… En als dat het geval is, gun ik haar haar mooie huis zeker En inderdaad, het gaat vooral over de ontmoeting en het gesprek met de cliënt, waar dan ook… Denk dat het voor onszelf vaak een grotere stap is dan voor onze cliënten.
      Jij ook veel succes!

Laat hier een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.