Ga ik nu veranderen van therapie-opleiding?

Waarschuwing: het is wéér een artikel vol twijfels

Zoals ik jullie een tijdje geleden liet weten, dacht ik eraan om van therapie-opleiding te veranderen. Tegen het einde van het eerste jaar I.V. twijfelde ik om over te stappen naar de cliëntgerichte opleiding in Leuven. Het hele verhaal kan je hier lezen. 

Intussen heb ik een intakegesprek gehad bij het Postgraduaat in de Cliëntgerichte therapie. Voor de tweede keer dus, want ik solliciteerde vorig jaar ook al, maar werd toen helaas niet geselecteerd. Deze keer ging ik met een dubbel gevoel naar het gesprek. Enerzijds had ik zoiets van: het feit dat ik nu voor de tweede keer solliciteer én mijn huidige opleiding ervoor laat vallen, toont toch wel dat ik dit echt graag wil. Anderzijds had ik een beetje een bang hartje omdat ik nog meer twijfelde omdat ik de eerste keer al niet geselecteerd was én omdat ik het moeilijk vind om duidelijk te verwoorden wat me juist zo aanspreekt aan de cliëntgerichte stroming.

Het gesprek ging eerst best goed. Ze waren tevreden dat ik al enige tijd ervaring heb met therapie geven en het zag er allemaal goed uit. Ik merkte zelf wel dat ik het wat lastig vond dat ik het moeilijk kon verwoorden, maar ben daar ook eerlijk in geweest. Als ik erover lees voel ik gewoon dat dit is wat me aanspreekt, het geeft me een gevoel van eindelijk gevonden te hebben wat ik wil, van thuiskomen. Dat merkten ze en vonden ze heel goed, maar toch bleven ze wat polsen naar wat me zo aansprak. (Ik denk dat ik het misschien ook niet goed durf verwoorden omdat ik dan zou overnemen wat er in de boeken of brochure staat en ik wilde het met mijn eigen woorden kunnen uitleggen, ik verwachtte misschien te veel van mezelf…)

En dan plots kwam de vraag of ik er al veel over gelezen had. Ik zei dat ik de brochure enkele keren had gelezen en dat ik vond dat daar al veel in stond over de stroming, en daarnaast ‘Therapie als geschenk’ van Yalom en wat losse artikels hier en daar… En ik had ervaringen van anderen die de opleiding volgden bevraagd. Maar dat vonden ze precies niet voldoende. Eerlijk gezegd was ik wat overvallen door de vraag en voelde ik me precies betrapt… Want eerlijk is eerlijk, heel veel had ik er nog niet over gelezen. Maar wat ik al gelezen had, was voor mij al voldoende om te weten dat dit was wat ik wilde. Enfin, ik twijfelde natuurlijk nog altijd een beetje, maar ik vind gewoon dat je nooit 100% zeker kan zijn als je de opleiding nog niet volgt. Ik gaf ook aan dat ik het afgelopen jaar een andere therapie-opleiding volgde waar ik veel voor moest lezen en al veel mee bezig was, waardoor ik ook weinig tijd had. Bovendien was ik ervan overtuigd dat ik die opleiding zou verderzetten en heb ik dus ook niet aan de cliëntgerichte gedacht. Tot ik op een bepaald moment plots besefte: eigenlijk wil ik misschien toch de cliëntgerichte doen. Maar dat was in de periode dat ik papers voor mijn opleiding moest schrijven en examen had, waardoor het er ook niet van gekomen is. Maar dat vonden ze helaas geen goed excuus.

Toen keerde het gesprek plots en gaven ze aan dat ze het gevoel hadden dat ik nog niet genoeg wist waarvoor ik zou tekenen, en raadden ze me aan om me er nog wat meer in te verdiepen en volgend jaar opnieuw te solliciteren. Ze zagen zeker een goede kandidaat in mij, ze wilden alleen meer garantie dat ik echt wist waarvoor ik zou kiezen en dan ook niet zou afvallen gedurende de opleiding aangezien ze het belangrijk vinden dat de groep bij elkaar blijft… 

Ik was enorm teleurgesteld en huilde tranen met tuiten, zowel tijdens het gesprek (gelukkig waren ze heel lief) als tijdens mijn rit naar huis. Voor een stuk was ik kwaad op mezelf omdat ik niet beter m’n best gedaan had en voor een stuk was ik kwaad op hen omdat ze me weer geen kans wilden geven. Toen ik na een rit van meer dan een half uur thuiskwam en uitgehuild was kon ik het gelukkig al wat meer relativeren. Oké, het was een grote teleurstelling, maar niet het einde van de wereld. Ergens had ik wel zoiets van ‘foert, als jullie me niet willen, laat dan maar!’, ‘niemand kan toch 100% zeker zijn van een keuze voordat die het effectief geprobeerd heeft?’ en ‘ze kiezen vooral diegenen die in Leuven of Gent gestudeerd hebben, die hebben het veel makkelijker want die hebben al Cliëntgerichte gehad op de univ en ik niet’.

Maar er was ook een andere kant die hun feedback ergens wel begreep. Ze hadden misschien zelfs wel gelijk. Want ik wilde zelf ook wel zeker zijn dat ik deze keer de juiste keuze maakte. Bovendien heb ik altijd het gevoel dat alles bij mij tot nu toe redelijk vanzelf gaat: in het middelbaar ging mijn school goed, ik wist meteen dat ik Psychologie wilde studeren, ook die studie ging vlot, bijna elke keer dat ik ging solliciteren werd ik aangenomen… Maar dit potverdorie, hier maakten ze het me moeilijk. Maar ik had zoiets van: misschien moet ik ook maar eens leren moeite doen voor iets als ik het echt wil. Ik vond het alleen zo jammer dat ik dan meteen nog een jaar moest wachten. Want ik wou nu! Ik begon al snel YouTube-filmpjes te kijken en teksten en boeken te lezen en die gaven me enkel de bevestiging dat ik deze opleiding echt graag wilde. Ik stuurde nog een mail om dat te laten weten, maar zoals ik ergens al had verwacht kreeg ik hierop geen respons en kreeg ik enkele weken later een mail dat ik niet geselecteerd was wegens een te groot aantal kandidaten. Ze moedigden me wel opnieuw aan om volgend jaar opnieuw te solliciteren.

Ondanks dat ik eerst zei dat ik nog twijfelde of ik wel van opleiding wilde veranderen en het gesprek ging afwachten, wist mijn hart het blijkbaar toch. Waarschijnlijk wilde ik mezelf van deze teleurstelling beschermen, maar dat lukte niet echt. Ik zeg soms tegen mijn cliënten die iemand graag zien maar die op afstand willen houden om zichzelf te beschermen: ‘ik denk dat je jezelf niet kan beschermen, ook al hou je afstand, het doet evenveel pijn’. Of ben ik gewoon koppig, was het gewoon mijn ego dat de afwijzing niet kon verdragen waardoor het nu nog extra hard wil wat het niet kan krijgen? Dat denk ik soms ook wel eens, haha. Maar ik denk toch dat het eerder het eerste is. Ondanks dat ik twee keer teleurgesteld ben blijft mijn verlangen alleen maar groeien.

Ik heb me er intussen bij neergelegd dat het niet voor dit jaar zal zijn, en ben van plan volgend jaar gewoon opnieuw te proberen. Hopelijk zit er waarheid in de spreekwoorden ‘derde keer goede keer’ en ‘de aanhouder wint’!

Nu twijfel ik (natuurlijk!) wel wat ik het komende jaar ga doen… Zet ik mijn I.V. opleiding nog een jaar verder, of stop ik en wacht ik een jaar af? Op de laatste opleidingsdag had ik een fijn gevoel door de leuke groep en zei ik ‘oké, ik blijf waarschijnlijk wel nog een jaar en zie na dat jaar wel’, maar nu weet ik het niet goed. Enerzijds vind ik het een fijne groep, een fijne omgeving en fijne docenten. Ook de inhoud van de lessen vind ik boeiend en ik zou er ongetwijfeld nog heel veel van kunnen leren! Alleen is de vraag of het dit is wat ik écht wil en op dit moment nodig heb… Normaal gezien denk ik ‘hoe meer ik bijleer, hoe beter’, maar nu weet ik het niet goed… Het afgelopen jaar had ik ook soms het gevoel dat ik overspoeld raakte door zoveel nieuwe input omdat de opleiding zo breed is, dat het me soms nog onzekerder maakte. Daarnaast ben ik wat bang dat ik er veel tijd en energie in ga steken die ik anders in andere dingen zou kunnen steken. Ik wil mijn ‘bedrijfje’ (mijn praktijk én Psychopraat) wat verder uitbouwen en vind het ook wel fijn om tijd te hebben om me te kunnen verdiepen in onderwerpen waar ik op dat moment nood aan heb. Ik merkte dat dat er dit jaar niet van kwam omdat ik al zoveel moest lezen voor de opleiding. Anderzijds weet ik niet of het er wel van gaat komen als ik meer tijd heb… Maar ik heb wel zin om me al wat in de cliëntgerichte te verdiepen, voor mezelf maar ook wel zodat ik volgend jaar goed voorbereid naar het gesprek kan. Bovendien is de opleiding natuurlijk niet goedkoop, dus als ik nu nog een jaar verderdoe en nadien nog vier jaar erbij, wordt het wel heel duur in totaal… Hoewel dat nu niet mijn grootste zorg is op dit moment. Ik zou het vooral doen om wat meer tijd te hebben voor andere dingen, wat ik nu wel kan gebruiken. Anderzijds ben ik dus bang dat ik die andere dingen dan niet ga doen en dat ik dan beter de opleiding gevolgd had, ‘dan had ik toch iets bijgeleerd’… En ergens zit toch nog een stukje dat bang is dat de cliëntgerichte uiteindelijk misschien toch niets voor mij zou zijn of dat ik weer niet toegelaten zou worden, en ‘dan sta ik helemaal nergens’…

Twijfel twijfel twijfel twijfel twijfel dus…. Again. En ik merk dat ik mijn beslissing maar blijf uitstellen en er niet over na wil denken. Ergens geloof ik dat de beslissing uiteindelijk wel vanzelf zal vallen, maar anderzijds is ze nog steeds niet gevallen en dringt de tijd…

Ik weet dat ik deze beslissing zelf moet maken, maar ben toch benieuwd: wat zou jij doen in mijn plaats?

6 reacties

  1. Steffi

    3 augustus 2018 at 19:10

    Hey Kim
    Ik vind het altijd opnieuw fijn om te lezen dat ik niet de enige psychologe ben die met twijfels zit over vanalles en nog wat. Fijn dat je dat deelt!
    Wat je artikel betreft.. ik zou zelf ook enorm twijfelen tussen wat ik moet doen. En ik denk dat daar de clue een beetje zit. Ik zou twijfelen tussen wat ik vind dat ik moet doen en wat ik graag wil doen. En dat lees ik bij jou ook wel een beetje. Twijfel tussen hoofd en hart. Het klinkt alsof je rationeel vindt dat je nog een jaar integratieve moet doen, want je leert altijd wel wat en dan heb je tenminste een therapieopleiding gedaan (stel dat het toch niet lukt met cliëntgerichte therapie). Ik lees daarnaast ook wat je eigenlijk wilt: tijd voor je praktijk en deze website, je al inlezen in dingen voor cliëntgerichte therapie of gewoon meer tijd voor volledig andere dingen (en wees maar zeker dat die ook mogen ). Stel dat je nu zou stoppen, zou je later dan niet opnieuw kunnen starten in je tweede jaar van de integratieve therapie, stel dat de cliëntgerichte toch niks wordt? Dat weet ik namelijk niet..
    Ik zou in jouw plaats dus luisteren naar je gevoel en een jaar voor jezelf nemen. Ik heb uit eigen ervaring mogen leren dat het toch belangrijk is om te luisteren naar wat je eigenlijk stiekem wilt.
    Hopelijk ben je hier wat mee en in ieder geval veel succes ik lees zeker verder mee
    Groetjes
    Steffi

    1. Kim

      4 augustus 2018 at 08:28

      Superbedankt voor je lieve reactie! 😊 Maakte me blij! Heel fijn dat je zo met me meedenkt en dat je herkenning kan vinden in wat ik schrijf! Zo voel ik me meteen ook wat gerustgesteld dat ik niet de enige ben die zo twijfelt Die twijfel tussen hoofd en hart is inderdaad iets wat vaak voorkomt bij mij, en soms is het effe zoeken wat wie nu zegt 😉 Maar hier voel ik inderdaad precies wel dat mijn hart een jaartje zou wachten op de cliëntgerichte… Maar dan komen die andere stemmetjes weer roepen haha! En inderdaad, ik heb ook al gedacht aan de mogelijkheid om later eventueel toch weer verder te doen met IV, en normaal gezien kan je wel een sabbatjaar nemen maar als er meerdere jaren tussen zitten weet ik niet of het mag. Zou ik eens moeten bevragen. Is natuurlijk wel wat lastig om dan in een groep te moeten komen die al een jaar samenzit, zowel voor hen als voor mij, maar goed, dat zien we dan wel. Ik laat het nog wat verder bezinken maar ergens denk ik dat ik mijn keuze al gemaakt heb 😊

  2. rebecca

    4 augustus 2018 at 08:18

    als ik je tekst lees, dacht ik ook “volg je gevoel” zoals hierboven beschreven staat… Ga voor wat je echt wil. Succes!

    1. Kim

      4 augustus 2018 at 08:29

      Dankjewel voor het delen van jouw gevoel erbij! Ik begrijp zeker wat je bedoelt, alleen de knoop effectief doorhakken is nog lastig haha!

  3. Marieke

    13 augustus 2018 at 07:20

    Tip. Gevoel volgen, een jaartje voor jezelf waarin je ook heel veel leert! Diploma’s zeggen niet alles., het draait om wie en wat jij bent.
    Bedankt voor het delen van je ervaring van de workshop bij johan van Deputte, ik hoop ze in de toekomst te kunnen volgen.
    Succes
    Marieke

    1. Kim

      13 augustus 2018 at 08:57

      Dankjewel voor je feedback Marieke!
      De narratieve opleiding van Johan Vandeputte is echt een aanrader!

Laat hier een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.