7 maanden als zelfstandig psychologe in hoofdberoep

Ergens in februari kondigde ik met een bang hartje aan dat ik de sprong naar zelfstandig psychologe in hoofdberoep zou maken. Ik had twee jaar als zelfstandige in bijberoep gewerkt bij een huisarts, waar ik maar één dag per week werkte. Het was dus in één keer wel een grote sprong, en ik wist dat het kon gebeuren dat ik zou vallen. Intussen zijn we – even tellen: maart, april, mei, juni, juli, augustus, september… – zeven maanden verder. Wauw, de tijd vliegt! Al zeven maanden werk ik niet meer bij de Bezoekruimte. Al zeven maanden werk ik niet meer voor een werkgever. Al zeven maanden krijg ik geen vast loon meer op mijn rekening gestort. Tijd om eens te evalueren, en ik denk dat jullie ook wel benieuwd zijn hoe het volledig zelfstandig zijn bevalt.

Cliënten vinden

Mijn grootste focus was het aantrekken van meer cliënten. Mijn doel was 20 cliënten per week zien, 5 mensen verdeeld over 4 dagen. De weken voor de overstap nam ik soms verlof voor mijn bijberoep en zag ik al zo’n 11-tal cliënten per week. Maar dat aantal moest dus bijna verdubbelen. Ik moest dus meer aan bekendmaking doen en dat was lastig in het begin aangezien ik erover dacht om mijn praktijk te verhuizen, maar (het) nog niet zeker wist (wanneer).

Het enige wat ik voor de verhuis nog ondernomen heb is enkele brieven verstuurd naar huisartsen in de buurt en een profiel aangemaakt op www.vindeentherapeut.be (naast mijn profiel op www.vind-een-psycholoog.be), maar dat leverde niet echt op. Maar ik mag niet klagen, want ik had eigenlijk best al wel veel cliënten, soms zo’n 16 tot zelfs 20 per week! Dus eigenlijk zat mijn agenda al redelijk goed gevuld zonder dat ik er iets extra voor had moeten doen. Het groeide gewoon vanzelf heel snel in die periode. 

Het was ook winterperiode en dan is de vraag ook wel groter. Maar vanaf april begon het weer wat te minderen. Ik was dan ook wel in een groepspraktijk gestart als extraatje, maar dat kwam ook eerder traag op gang. 

Toen ik in juli dan volledig verhuisd was naar mijn thuispraktijk heb ik opnieuw brieven verstuurd naar de huisartsen in de buurt, maar de meeste cliënten vinden me nog steeds via het internet. Verder heb ik eigenlijk niet echt meer iets ondernomen om meer cliënten aan te trekken. Het was dan zomer dus sowieso rustiger. En nu de laatste weken moet ik zeggen dat ik eigenlijk wel weer veel nieuwe aanmeldingen krijg. Over de hele periode heen denk ik dat ik gemiddeld zo tussen de 10 en de 16 cliënten per week zie. Er zijn drukkere en minder drukke periodes, weken waarin er plots 5 cliënten afbellen en weken waarin mijn agenda echt vol zit…

Geld verdienen

De belangrijkste reden waarom ik zo’n druk voel om voldoende cliënten te zien is natuurlijk het financiële aspect. Want nu moet ik er natuurlijk helemaal zelf voor zorgen dat er brood op de plank komt… Die financiële onzekerheid blijft toch wel een bezorgdheid, hoewel ik het ook wel kan loslaten. Ik probeer er niet te veel op te focussen en mezelf tijd te geven om te groeien. 

Toch tel ik af en toe eens alles uit en dan ziet het er niet zo goed uit… Ik reken dat ik tot nu toe ongeveer zo’n €1100 per maand verdien (overhoud). Geen fulltime loon dus, maar goed, ik werk strikt gezien ook niet fulltime, hoewel het soms wel zo voelt. 

Meer en meer begin ik na te denken over andere manieren om geld te verdienen, naast het zien van individuele cliënten dan. Zo organiseer ik nu infosessies voor startende zelfstandigen waar ik ook wat extra mee kan verdienen. Daarnaast zou ik met Psychopraat eventueel nog andere dingen willen organiseren waarmee ik wat extra kan verdienen, zoals bijvoorbeeld begeleide intervisiegroepen of individuele begeleiding van startende zelfstandige psychologen. Of praatgroepen/groepstherapie voor cliënten is ook een optie, hoewel ik me daar nog wat onzeker in voel.

Eigen tijd indelen 

Wat ik heel moeilijk vind als zelfstandige, is het efficiënt indelen van mijn tijd. Ik kan alles zelf bepalen en heb veel vrijheid, maar dat wil ook zeggen dat ik zelf veel keuzes moet maken. En daar ben ik nu net niet zo goed in  

In het begin liep ik wat verloren en had ik het gevoel dat ik elke dag moest werken van 9u tot minstens 18u zoals een echte werknemer of nog meer, en dus zat ik vaak achter mijn computer, maar efficiënt was ik niet altijd. Ik vond het moeilijk mijn dag structuur te geven en voelde me schuldig als ik niet ‘aan het werk’ zou zijn. 

En dat zit er nog steeds wel een beetje in, maar ik kan er al iets beter mee om en weet nu ook al beter wat ik allemaal met mijn tijd kan doen: het verder uitwerken van mijn ideeën (infosessie, intervisiegroepen,…), de organisatie daarvan en reclame ervoor, supervisie, intervisie, leertherapie, opleiding, boeken lezen, nog wat werk voor cliënten, mails beantwoorden,… Ik heb zelfs tijd te kort. 

Maar efficiënt ben ik nog niet altijd. Ik probeer mijn cliënten steeds in blokken achter elkaar te plannen want merk dat tussendoor nog wat werk doen vaak niet zo efficiënt is. Verder probeer ik een dag per week vrij te houden voor ‘administratief’ werk, zodat ik dan in één keer kan doorwerken. Maar ik moet mijn deadlines zelf opleggen en weet dat het altijd nog ‘vanavond’ of ‘morgen’ of ‘dit weekend’ kan, waardoor ik soms wel wat uitstel…

Mijn tijd indelen kan dus nog wat efficiënter, maar het lukt steeds beter! 

Werkplek thuis

Ik werk nu ook altijd thuis. Tot eind april woonde ik nog in een appartement waar ik geen afgesloten bureau had. Ik werkte altijd in de woonkamer aan de eettafel, maar dat was niet ideaal. Er was te weinig ruimte om al mijn spullen een overzichtelijke plek te geven, ik moest elke keer weer mijn spullen opruimen als we aan tafel wilden eten of iets anders wilden doen… Niet zo efficiënt. Bovendien was mijn hoofd vaak afgeleid doordat ik zicht had op de huishoudelijke taken die nog moesten gebeuren.

Gelukkig gaat dat veel beter sinds we verhuisd zijn. Zoals jullie al wisten is mijn praktijkruimte nu thuis, en hoewel ik er in het begin wat over twijfelde vind ik het nu eigenlijk heel fijn en gemakkelijk. Ik verlies geen tijd met heen en weer rijden of in de file staan, en ik kan tussen cliënten door gewoon mijn andere taken verderdoen. Ik heb een groot bureau met veel opbergruimte in mijn praktijkruimte en heb alles wat ik nodig heb bij de hand. Dat werkt wel heel efficiënt! Al is het er soms wel een rommeltje  

Ja, het volledig zelfstandig zijn was en is dus nog steeds best wel een zoektocht. Maar ik begin mijn weg toch stilaan een beetje beter te vinden.

Af en toe twijfel ik nog weleens of ik niet beter toch weer gewoon een halftijdse job zou zoeken. Ik krijg dagelijks mails van de VDAB op basis van bepaalde trefwoorden die ik aangegeven heb, dus zie de interessante vacatures wel nog passeren. Als er iets verschijnt wat me echt wel aanspreekt twijfel ik elke keer weer even en klik ik de vacature eens open, maar uiteindelijk beslis ik elke keer om toch verder te gaan voor wat ik nu doe. Het is wel de bedoeling dat ik er financieel nog wat op vooruit kan gaan, want anders houd ik dit geen jaren meer vol. Maar ik heb wel nog wat geduld en denk dat ik intussen ook zo gewend ben aan de voordelen van de vrijheid als zelfstandige, dat ik het ook moeilijk zou vinden om weer als werknemer te gaan werken.

Ik ben benieuwd: zou jij het ooit overwegen om als zelfstandige in hoofdberoep te beginnen? Of als je dat al doet: hoe bevalt het bij jou?

1 reactie

  1. Annevb

    10 oktober 2018 at 20:14

    Mooi en oprecht verhaal!

Laat hier een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.