Starten als zelfstandig psycholoog: hoe het stilaan verderging…

In januari 2016 startte ik mijn eigen praktijk als zelfstandig psychologe in bijberoep. Hoe het allemaal begon vertelde ik jullie in mijn vorige blogpost al. Vandaag vertel ik hoe het stilaan verderging… De afspraak met mijn eerste cliënt stond al vast, woensdag 13 januari 2016 om 14u. Wat vond ik dat spannend! Ik probeerde me zo goed mogelijk voor te bereiden, maar echt goed voorbereiden kan je zo’n (eerste) gesprek natuurlijk niet. Het is altijd afwachten wat er zal komen… Natuurlijk had ik wel al therapeutische gesprekken gehad tijdens mijn stage, maar dat was alweer meer dan zes maanden geleden en dat voelde toch nog anders dan zo in mijn eigen praktijk onder mijn eigen verantwoordelijkheid… Het laatste kwartier voordat mijn cliënt zou arriveren was ik heel erg gestresseerd, maar van zodra hij binnenkwam zakten de zenuwen gelukkig redelijk snel. Het gesprek verliep ook heel vlot zo voor de eerste keer. Aan het einde van het gesprek was ik zo opgelucht, dat ik bijna vergat geld te vragen! Of ja, bijna… Ik stond al op het punt mijn cliënt buiten te laten en zou het echt helemaal vergeten zijn als hij me er zelf niet aan herinnerd had. Oeps! Nou ja, ik had het niet eens erg gevonden, ik was gewoon blij dat het goed gedaan was en best wel een beetje trots dat ik het gesprek een uur lang gaande had kunnen houden. Én mijn cliënt zou over twee weken terugkomen, dus dat wilde dan toch zeggen dat hij het ook wel positief ervaren had? Of misschien durfde hij gewoon niet anders… Maar goed, laten we maar van het eerste uitgaan 😉

Starten als zelfstandig psycholoog: hoe het allemaal begon…

In januari 2016 startte ik als zelfstandig psycholoog in bijberoep. Ondanks dat dit best wel een grote stap was en ik normaal gezien alles veel te veel overdenk, is het allemaal redelijk snel en spontaan gegaan. De zaadjes werden eigenlijk al enkele jaren geleden geplant, toen ik op consultatie was bij mijn huisarts. Toen hij me vroeg wat ik studeerde en ik “Psychologie” antwoordde, zei hij: “Aha, laat mij dan maar weten wanneer je afgestudeerd bent, ik zoek nog een psycholoog voor hier in de praktijk!”. Hij zei dat natuurlijk al lachend. Of dat dacht ik toch. Maar toen ik een aantal jaren later werkelijk afgestudeerd was en na enkele maanden zoeken nog steeds geen job gevonden had, dacht ik: waarom niet als zelfstandige beginnen, als ze me ergens anders toch geen kans willen geven? Via de ‘blogwereld’ had ik namelijk al veel gelezen over jonge vrouwen die als zelfstandige gestart waren – meestal als blogger, freelance schrijver, grafisch designer of zo, niet als psycholoog, maar goed – en dat sprak me ook wel aan. Ik hou er wel van om zelfstandig te werken en mijn eigen beslissingen te kunnen maken en ideeën te kunnen volgen. Zonder er veel verder over na te denken besloot ik mijn stoute schoenen aan te trekken en een mailtje te sturen naar mijn huisarts met de vraag of hij nog steeds op zoek was naar een psycholoog voor in zijn praktijk. En daar kwam positief antwoord op. Joepie! Maar verder dan wat heen-en-weer-gemail kwamen we eerst niet. Er kwam maar geen concreet plan van, dus besloot ik het idee toch maar weer te laten varen. Bovendien kreeg ik rond die periode plots nieuws dat ik aangenomen was voor een job als wetenschappelijk medewerker aan de universiteit. Ik was zo blij dat ik ergens aangenomen was en besloot me daar op te concentreren.

Welkom op Psychopraat, een blog over mijn avonturen als (beginnend) psycholoog

Het fenomeen ‘bloggen’ ontdekte ik eigenlijk al zo’n twee à drie jaar geleden. Via via kwam ik terecht op allerlei leuke blogs. Ik vond het zo fijn om op die manier een kijkje in andermans leven te krijgen en inspiratie op te doen. Aangezien het me heel leuk leek om te doen en ik altijd graag geschreven heb, besloot ik zelf ook een persoonlijke lifestyleblog op te starten. Ik vond het ontzettend fijn om mijn eigen online plekje te hebben waar ik allerlei dingen kon delen, leerde heel veel bij en groeide beetje bij beetje. Twee jaar lang heb ik met heel veel plezier veel tijd aan mijn blog gespendeerd, maar de laatste maanden begon ik steeds meer te twijfelen over het bloggen. Is het wel een goed idee om mijn zoveel van mijn leven online te delen? Ga ik er geen spijt van krijgen? Bovendien heb ik er ook gewoon minder tijd voor. Sinds november vorig jaar werk ik 4/5 als wetenschappelijk medewerker aan de universiteit, en in december begon ik met de opstart van mijn eigen praktijk als zelfstandig psychologe. De combinatie van deze twee is best druk. Vooral bij mijn werk als zelfstandige komt er heel veel kijken: therapieën voorbereiden, administratie, de inrichting van mijn praktijk, supervisie, lezen, enzovoort. Het is ook allemaal nieuw voor mij en vraagt best veel mentale energie. Er komen veel twijfels en onzekerheden bij kijken over allerlei zaken. En doordat die momenteel zoveel ruimte in beslag nemen in mijn hoofd, heb ik plots veel minder inspiratie en zin om over andere dingen te bloggen.